“Even stilstaan in het groen” door Rosa Kraaijeveld

Hier een keer een column van mij! Ik ben Rosa, Commissaris Onderwijs in het huidige bestuur (2025-2026). Als coassistent kennen jullie het vast: soms voelt het alsof je dag bestaat uit een soort estafettewedstrijd. Je rent van het coschap naar je studieboeken, van afspraken met vrienden naar een verjaardag, probeert betrokken te blijven bij iedereen om je heen, werkt hier…

Hier een keer een column van mij! Ik ben Rosa, Commissaris Onderwijs in het huidige bestuur (2025-2026). Als coassistent kennen jullie het vast: soms voelt het alsof je dag bestaat uit een soort estafettewedstrijd. Je rent van het coschap naar je studieboeken, van afspraken met vrienden naar een verjaardag, probeert betrokken te blijven bij iedereen om je heen, werkt hier en daar een paar uurtjes voor de huur en o ja, ergens in dit alles moet je ook nog sporten. En eerlijk, ik denk dat dit niet alleen voor coassistenten herkenbaar is, maar voor bijna iedereen in onze huidige maatschappij. Het leven gaat soms zo snel, we “moeten” zoveel, dat we vergeten af en toe even stil te staan. Ik heb soms het idee dat ik aan het jongleren ben met te veel ballen tegelijk. Mensen vragen me dan weleens hoe ik dat allemaal volhoud. Meestal glimlach ik en zeg ik dat ik niet beter weet en dat ik gelukkig word van de dingen die ik doe, vaak is dat ook zo. Maar soms merk ik dat ik eigenlijk gewoon even stil wil staan.

Dit jaar is de “Handleiding Natuur & Gezondheid” uitgebracht door onder andere de VU en diverse natuur- en gezondheidsorganisaties (Maas & Postma, 2025). De handleiding heeft wetenschappelijke inzichten verzameld over hoe natuurcontact kan bijdragen aan onze gezondheid , precies iets waar we als co’s in alle hectiek iets aan kunnen hebben. Zo blijkt uit studies dat al 10 tot 20 minuten in een groene omgeving kan zorgen voor een duidelijke verlaging van je stresshormonen, en dat mensen die regelmatig in groen verblijven betere concentratie, een positievere stemming en minder klachten van burn-out of angst rapporteren. Er zijn zelfs aanwijzingen dat achtergrond contact met natuur, zoals het uitzicht op bomen of planten, kan helpen de bloeddruk iets te verlagen en het herstel na een drukke dag te versnellen.

Het mooiste is dat deze effecten niet alleen gelden voor lange wandelingen in het bos, maar juist ook voor kleine, laagdrempelige dingen die je gemakkelijk kunt inpassen in je dag. Denk aan een korte wandeling van 10 minuten buiten en je lunchpauze in een park of op een bankje in het groen in plaats van binnen. Maar ook even uit het raam kijken naar bomen of planten om je aandacht te resetten en op de route naar huis kiezen voor een ommetje via een groene route in plaats van door de saaie straat.

Het klinkt simpel. Dat is het trouwens ook, maar het schiet er toch ook vaak bij in. Terwijl deze kleine dingen dus een meetbaar verschil maken in stress, helderheid van denken en herstel. Ook dit is een vorm van duurzaamheid. Hoe zorg ik goed voor mezelf en hoe zorg ik dat ik duurzaam inzetbaar blijf. Het zijn precies dat soort momentjes die ons helpen om fris te blijven, om weer even adem te halen tussen de hectiek door. En het mooie is dat ze helemaal niets van de aarde vragen, ze geven je alleen iets terug. We hoeven niet altijd harder te lopen, soms helpt het al om even stil te staan in het groen

Vergelijkbare berichten

  • “Mijn zoektocht naar een nieuwe manier van actievoeren” door Madelief Oosterveld

    De diepgaande interesse voor klimaatverandering en duurzaamheid begon bij mij al op de basisschool: van zelf folders ontwerpen met ‘Red de planeet’ erop naar verschillende vega-gerechten proberen. Het ‘activisme’ ging nog verder op de middelbare school, waar ik bijvoorbeeld een aantal jaar The Veggie Week heb georganiseerd: een week waarin we zoveel mogelijk leerlingen aanmoedigden een week lang vegetarisch te…

  • “Hoe een klein balletje een lawine werd” door Sophie Oberink

    Toen ik 1,5 jaar geleden begon aan mijn coschappen wist ik één ding zeker: ik wilde iets doen met duurzaamheid in de zorg. Wat precies? Geen idee. Waar begin je? Nog minder idee. Via een lezing van het KNMG belandde ik op het Caring Movement Symposium. Daar merkte ik dat ik niet de enige student was die hiermee rondliep. Tot…

  • “Inspiratie” door Inge van Wijk,

    Vrijdag 19 september was ik op het Groene Zorg Festival, samen met 800 anderen die zich zorgen maken over de gezondheid van onze planeet (en de effecten op de gezondheid van de mens). Het gevoel van machteloosheid wat ik soms heb, ebde die dag weg. “We zijn geen druppel op een gloeiende plaat, maar druppels in een krachtige onderstroom” zei…

  • “Een nieuw begin” door Claudia Pronk

    Binnenkort ga ik mijn geneeskunde-bubbel binnenstappen, oftewel de coschappen. Ik weet dat veel lezers allang bezig of klaar zijn met de coschappen, maar misschien herinneren jullie nog dat enthousiaste, onzekere en spannende gevoel. Met deze nieuwe tijd in het vooruitzicht zit ik veel na te denken over hoe ik dat wil gaan indelen. Hoe ga ik zo veel mogelijk uit…

  • “Ohja… Hier doe ik het voor!” door Rens Groot

    Afgelopen zomer kwam een langgekoesterde droom uit en ben ik voor de coschappen huisarts- en sociale geneeskunde afgereisd naar het tropische Suriname. In twee maanden tijd leerde ik het land kennen en ervaarde ik de bijzondere cultuur, indrukwekkende geschiedenis en adembenemende natuur. Maar naast al dat moois ontdekte ik ook een andere, minder rooskleurige realiteit… de impact van klimaatverandering. Een…

  • “Klimaatrechtvaardigheid” door Jorn Meijs

    Ik studeerde af met een masterthese over Gezondheid, Klimaatrechtvaardigheid[1]’[2] en de Rol van de Zorgprofessional. Het gedachtegoed van planetaire gezondheid, waarin alles met elkaar verbonden is, is niet door de westerse wetenschap bedacht en vindt haar oorsprong in Inheemse kennissystemen[3]. Wel maken wij daar nu dankbaar gebruik van en is het onderzoeksveld planetary health wereldwijd uitgerold. Het erkennen en benoemen…